Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Bir adamın kafasında derin bir iz mevcuttu. Çetin savaşların başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Kavga sırasında dertli izler almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde birkaç ay bakım devam ediyordu. Sağ eli kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günlerde avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü malzemeleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu okulun önüne bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Bütün çocuğun ayrı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle geçiyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Eğitim sırasında ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.
Görevli uzmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı duyurdu.
Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk kalktı, “Öğretmen!” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin elini öfkeye ilk kez başladı.
Kış aylarında ben çift. Dede, yalın ayak geliyordu. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve nine kapalıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya gayret ediyorduk.
Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık şekilde yatak gece işemeye!” söyledi. Rahman mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla uzatmadık.
Toplantıda ailenin de destekleriyle oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ile koordine görevi bana verildi.
Sonraki günlerde Rahman koro koşarken, kapıya vurdu. Bir şey olmadı lakin hissi yandı, uzun uzun üzüldü. Rahman’ı avutmak destek olmak elini tutmaya kütüphane götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir renkli kalemler koydum. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan onu sessiz sade> izledim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle şeyler karalarken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt getirip önüme bıraktı.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok uğraşmış, uyumak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. O yıl başka bir okulda çalışmaya. O çocuk unuttum.
Günlerden bir gün Nasır ile buluştum. Bana tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul sonraki gelişen çeşitli Kriminal olaylara karışarak polis kayda işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup problemli gençlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün çabalarımıza rağmen o çocuğu kurtaramamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemKurultay ikinci gününde 160 kişilik Parti Meclisi ve YDK üyeleri seçildi
GündemPortekiz’de konut sorunuyla çatışan protestolar, Avrupa genelindeki gündemi etkiliyor
Gündem